Nasza Uebe Szebeli - cz. 2, ptaki

Lasy nad Mienią rozbrzmiewają wiosną śpiewem tysięcy kryjących się wśród drzew ptaków. Mniej uzdolnione muzycznie, ale równie piękne są te wodne (kwak?). 

Nasza Uebe Szebeli - cz. 1, widoki ogólne

"Przez następnych kilka dni maszerowali gęsiego wzdłuż rzek, biegnących w wąskich jarach. Ponad jałowcowym lasem, który urzekł ich niezwykłym pięknem, piął się wąski szlak, wiodący na bagienny płaskowyż zwany Hoghisò lub Hoghesò. Oddzielał on od siebie krainy Arussi od Sidamo. Podczas ulewy dwunastego listopada, karawana zgubiła szlak pośród jałowcowych zarośli. Książę odłączył się od wyprawy, by z małą grupą poszukać drogi. W pewnym miejscu natknęli się na bambusowe ogrodzenie, otaczające kawałek gruntu. Niewiele dalej spotkali pasterza i usiłowali się od niego dowiedzieć, co kryje się za palisadą. Narzecze, w którym mówił pasterz, było dla nich niezrozumiałe, ale jego gestykulacja wydawała się jednoznaczna - to było święte miejsce. Ogrodzenie osłaniało źródła Uebi Szebeli. Książę przyklęknął na skraju źródła, nabrał w dłonie wody i podniósł je w górę w sakramentalnym geście."